In this short post, I would explain how humans created the universe. Originally when I came up with this idea years ago, I had a fictional proof and still many questions remained to be answered. First a quick proof. Suppose that time machine exists. Using time machine, humans can travel to past, by changing the... Continue Reading →
ارتقائې عمل په سائنس فکشن کښی
د ۲۸۵۸ په جنګ کښی داسی ګیس استمال شو چه د ټولو خلقو شکلونه یو شان شول. ِغوګلنه یه اوګده شول، پوزي لنډۍ، وروزۍ یه ورجددۍ، او ګونګی شول. ددی خلقو نومونه عجیبه وو. که ویو سړئ به خه وو نو نم به یه وو خه. او که ډیر به خه وو نو نوم به... Continue Reading →
My Monologues
Abstract My monologues are ways of talking to myself. Here are a few of them. They are written without context. Here They are not written in chronological order. Humans created the universe, and they also destroyed it. God was the happy idea that made that happen. See all monologues here https://pajandoon.com/wp-content/uploads/2025/07/30cd4-monologues.pdf
What Is Past?
In fact, the past is a closed curve. Present(s) is(are) singularity(ies) in the curve. Singularities can be avoided by going around and leaving all the singularities outside. The singular present will be used for a single universe while multiple presents will be used for the multiverse. Suppose that there are infinitely infinite presents. The curve... Continue Reading →
A Suicide Note That Burned the Universe
Well, if there are grammatical errors in my papers, I can't help it. Look the Uncertainty relation(UR). I don't think so. You cannot blame uncertainty relation for this. Maybe you're just too lazy to learn new languages. My friend, first of all, you should read my novel, ‘Mr. Genius ’. There I discuss in detail... Continue Reading →
کوپړۍ: شپږمه برخه
کوپړي یو ځل بیا د خپل خیالی ملګری سره ملاويګی: (( کوپړۍ د ليکچر شورو د خپلي دي مقولي نه کوی ــ زه پرانيستې، او ته بند کتاب یې. راځه چي دا کردارونه سره بدل کړو. اوس ته پرانپستې او زه بند کتاب شوم ! ملګرې وایی ــ ته داسې ولي نه وايې چي اوس... Continue Reading →
کوپړۍ: پنځمه برخه
کوپړۍ یو ځل بیا اُصولِ یوګایی په استعمال کي راولی : (( کوپړۍ دوه سُپر روبوټونه جوړکړی. یو روبوټ ته دئ خه روبوټ او بل ته بد روبوټ وایی. دا دوړه سپُر روبوټونه د انسان نه هزاهاو درجي زیات ذهین وی، په خپله سوچ هم کولي شی او د هري مسلي حل ډير زر او... Continue Reading →
کوپړۍ: څلورمه برخه
کوپړۍ اوس په بله منصوبه سوچ کوی : (( کوپړۍ خپل اُصولِ یوګایی په استعمال کي راولی او په هوا کي یو داسې روغتون جوړ کړی کوم کي چي د هر مرض علاج کيدائشی. دا روغتون د مرګ علاج هم لری او د مریض هر خواهيش پوره کولي شی. مریض ته د دې ضرورت نه... Continue Reading →
کوپړۍ: دریمه برخه
کوپړۍ دې ځل سوچ کوی چي خپل ملګری جوړ کړی او خپل پيغام په دا طریقه خلقو ته ورسوی:((کوپړۍ خپل ملګری (د ځان په شان) سره لیدل کوی او ورته وایی ــ ملګریه که ته غواړې چي زما په خبرو پوه شي نو اول ضروری دا ده چي زما اُصولِ یوګایی (مونولاګ پرنسپل) اوپيژنې !... Continue Reading →
کوپړۍ: دویمه برخه
کوپړي د ځانمرګي د منصوبي نه پس په بله منصوبه سوچ شورو کړی. دې ځل غواړی چي د ادیب سره لیدل اوکړی. کوپړي په ډائري کي خپلي یو څو لنډي کیسي اولیکی او غواړی دا چي هر څنګه وی چي ادیب متاثره کړی. خیال يي دا وی چي کیدائشی ادیب د د په مخکي تلو... Continue Reading →
Mr. Monologue 